Het Indisch Oud-Paspoortarchief bestaat uit ruim 140.000 paspoortaanvragen, voorgedrukte kartonnen kaarten met informatie over de aanvrager. Deze collectie bevat paspoortaanvragen van Indische Nederlanders die in de periode 1950-1959 een paspoort nodig hadden om naar Nederland te reizen. Omdat zij voor zichzelf en hun familie geen toekomst meer zagen in de nieuwe republiek Indonesië

Volgens Roosje Keijser, sectorhoofd collectie en netwerk en plaatsvervangend directeur van het CBG gaat het om ‘een enorm belangrijke bron voor een hele grote groep mensen met een Nederlands-Indische achtergrond of connectie.’ Nederland kent zo’n twee miljoen mensen met een Nederlands-Indische achtergrond. Keijser: ‘Het openbaar maken sluit aan bij onze missie: iedereen heeft het recht om te weten waar die vandaan komt.’

Welke gegevens vind je in deze bron?

‘De bron gevat veel familiegegevens zoals geboortedatum en -plaats, nationaliteit, het beroep van de aanvrager, een eventuele partner, kinderen en ouders. Dankzij deze gegevens, en omdat een bevolkingsregister in Nederlands-Indië ontbrak en de Burgerlijke Stand slecht werd bijgehouden, verloren is gegaan of ontoegankelijk is, zijn de aanvragen in het Indisch Oud-Paspoortarchief een belangrijke en soms onmisbare bron voor genealogisch onderzoek naar Nederlands-Indische voorouders.’

Waar moet je dan aan denken?

‘Je kunt er vinden waar je voorouders woonden en welke beroepen ze hadden. Er worden ook inlandse vrouwen bij naam genoemd. Dat is waardevol omdat die bij geboorte niet officieel werden vermeld. Op het overgrote deel van de paspoortaanvragen staat ook de pasfoto van de aanvrager. Soms zelfs van een heel gezin. Dat maakt zo’n kaart heel persoonlijk.’

Hoeveel generaties staan er op een kaart?

‘Op een paspoortaanvraag kunnen wel vier generaties staan; de kinderen van de aanvrager, de ouders en in bepaalde gevallen ook de grootouders. Daarmee kun je meteen een hele grote stap maken in je familiegeschiedenisonderzoek. Bij het bevolkingsregister kom je als je geluk hebt twee generaties tegen.’

Is nu alle informatie op de aanvragen openbaar?

We hebben nu alleen een index van de namen van de aanvragers en diens eventuele partner. Samen met WO2NET zijn we via een crowdsourceproject bezig om veel meer informatie van de kaart digitaal over te nemen. Op die manier is de collectie binnenkort nog veel beter toegankelijk voor een breed publiek. Dan zijn bijvoorbeeld ook de namen van bijgeschreven kinderen doorzoekbaar. Die zijn vanwege privacywetgeving nu niet toegankelijk. Dit geldt ook voor de scans van aanvragen van mensen van wie we niet kunnen aantonen dat ze zijn overleden en/of minder dan honderd jaar geleden geboren zijn. We tonen wel hun naam, maar de daadwerkelijke paspoortaanvraag mogen we niet laten zien. Er geldt een uitzondering als je kunt bewijzen dat je eerste- of tweedelijns familie bent. Dan kun je die kaarten en achterkanten op verzoek digitaal toegestuurd krijgen.

Waarom maakt het CBG de collectie juist nu openbaar?

‘We kunnen dit nu doen omdat we hebben geïnvesteerd in een nieuw  beheersysteem voor onze collecties. Dat is nu klaar, waardoor we veel minder kosten hebben en we het Indisch Oud-Paspoortenarchief zonder inlogdrempel kunnen aanbieden. Je begrijpt, daar zijn we superblij mee.’

Meer over het Indisch Oud-paspoortarchief: