Interview met Cas Reijnders

Door Dorine van der Wind, Tekstschrijver, journalist en researcher – Gen.Magazine Augustus 2026.

Hoe kijk je naar je familiegeschiedenis als je ontdekt dat de mensen met wie je bent opgegroeid niet je biologische familie zijn? Wat doet het met je identiteit als je afstamt van iemand anders dan je altijd  hebt gedacht? En moet je eigenlijk wel zomaar een commerciële  DNA-test doen?

Dit interview stond in het Augustusnummer van Gen.Magazine. Ben je benieuwd naar de andere artikelen? Koop Gen. los of neem een abonnement.

Als je familie niet je biologische familie is

Interview

NRC-journalist Cas Reijnders (35) doet  uit nieuwsgierigheid een DNA-test bij MyHeritage. Hij vermoedt Italiaanse roots te hebben en hoopt dat bevestigd te zien. Dat blijkt niet het geval. In plaats  daarvan ontdekt hij dat hij een halfzus heeft, en daarmee dat zijn vader niet zijn biologische  vader is. Die vondst vormt het begin van een  zoektocht die hij samen met collega Kim Bos vastlegt in de podcast Koekoekskind. ‘De podcast heeft me geholpen dit alles te verwerken’, vertelt Reijnders. ‘Ik moest het aangaan. Bovendien ontdekten we dat mijn verhaal onderdeel is van iets veel groters.’ Reijnders komt er ook achter dat hij onderdeel is van een vruchtbaarheidsaffaire. Toen Reijnders’ ouders gynaecoloog Henk Ruis hulp vroegen om  zwanger te worden gebruikte hij donorzaad, zonder dat zij daarvan op de hoogte waren. Dit deed hij ook bij een groot aantal andere ouders. De gevolgen zijn groot voor het hele gezin.  ‘Als ik had kunnen kiezen, had ik alles liever bij het  oude gelaten’, zegt hij. ‘Dan had ik die DNA-test  nooit gedaan.’

Cas Reijnders

Muisklik met grote gevolgen

Volgens DNA-deskundige Maarten Larmuseau zou- den commerciële DNA-tests gepaard moeten gaan  met duidelijke waarschuwingen. ‘Vooral wanneer  mensen zo’n test voor de lol doen, zonder de mogelijke gevolgen te overzien. Bedrijven adverteren met  het ontdekken van je afkomst, maar die etnische schattingen zijn vaak weinig betrouwbaar en verschillen per aanbieder. Verwantschappen daarentegen zijn wél accuraat.’ Larmuseau is niet tegen DNA-onderzoek, integendeel: ‘Kinderen hebben het recht te weten wie hun  biologische ouders zijn. Maar mensen moeten zich  realiseren dat één muisklik grote gevolgen kan heb- ben. Zo’n ontdekking raakt niet alleen jou, maar  vaak een hele familie.’ Uit zijn eigen kwalitatief  onderzoek blijkt dat veel mensen die onverwacht  familiegeheimen ontdekken via DNA-onderzoek  psychische klachten ontwikkelen. ‘Ze komen terecht in een identiteitscrisis. Bovendien kunnen  familiebanden onder druk komen te staan wanneer  blijkt dat ouders jarenlang niet eerlijk zijn geweest.’

Maarten Larmuseau

Puzzelstukjes

Ook Reijnders worstelde na zijn ontdekking met  zijn identiteit. ‘Ik was een tijdje helemaal vastgelo- pen. Wie ben ik? Was mijn leven anders verlopen  als ik mezelf meer had herkend in mijn ouders?  Opeens komt alles in een ander daglicht te staan.’  Zelfs jeugdfoto’s en onschuldige herinneringen krijgen een andere betekenis. ‘Als iemand vroeger  zei: “Dat heb je van je vader”, dan dacht ik daar niets bij. Nu kijk ik daar anders naar.

‘Als ik had kunnen  kiezen, had ik alles liever bij het oude  gelaten’

Je wordt je veel bewuster van de verschillen tussen jezelf en je familie.’ Toch heeft de podcast hem uiteindelijk ook iets gebracht. ‘Ik heb veel gesprekken gevoerd met mijn ouders en zussen. Onze band is daardoor hechter geworden. Langzaam vallen de puzzelstukjes op hun plek en begrijp ik beter wie ik ben geworden.’ Tijdens dat proces kreeg Reijnders begeleiding van een hulpverlener van Fiom. ‘Een van onze taken is donorkinderen te ondersteunen bij de zoektocht naar hun biologischefamilie’, vertelt Jelmer Soes,

‘Het blijft schokkend  hoe achteloos  sommige artsen met mensenlevens zijn  omgegaan’

eveneens werkzaam bij dit expertisecentrum. ‘We voeren vaak gesprekken met het hele gezin. Deze gesprekken laten zien hoe belangrijk het is om dit  samen aan te gaan.’ Volgens hem roept zo’n ontdekking vaak veel onzekerheid, verdriet en boosheid op. ‘Het blijft schokkend te zien hoe achteloos sommige artsen destijds met mensenlevens zijn omgegaan.’

Jelmer Soes, foto door Rodney Kersten

Bijna als daten

Naast donorkinderen en -ouders begeleidt Fiom ook mensen die als kind zijn afgestaan. ‘Bij afstands- moeders speelt soms dwang en daardoor is er veel  verdriet en pijn’, zegt Soes. Tijdens een bijeenkomst van Fiom zag hij hoe herkenbaar die zoektocht naar  identiteit is. ‘Daar zaten een 17-jarig donorkind en  een 77-jarige man die als baby was afgestaan.  Ondanks hun totaal verschillende achtergrond her- kenden ze veel in elkaars ervaringen. Vragen als: wie  ben ik, waar kom ik vandaan en waarom ben ik zoals ik ben? Die blijken universeel.’ Marijke Noordanus (87) is als baby afgestaan door  haar biologische moeder. Daar kwam ze op 16-jarige  leeftijd achter toen ze kolen bij de kolenboer haalde  en haar achternaam noemde. ‘O, ben jij die aangenomen dochter’, vroeg hij achteloos. Thuis vertelde ze  dit aan haar ouders en vroeg of het klopte. Ze beves- tigden het en gaven aan het nooit verteld te hebben  uit angst haar kwijt te raken. Noordanus ontving de  brieven waarin haar biologische moeder destijds  aangaf officieel afstand van haar baby te doen. Ze  was een gescheiden vrouw die inwoonde bij haar  moeder met haar zoontje, en kon de zorg er niet bij  hebben. ‘Het was een andere tijd dan nu, ik heb haar nooit iets kwalijk genomen. Ik vond het vooral voor  haar afschuwelijk. Ik ben heel goed terechtgekomen  bij lieve ouders die echt als mijn ouders voelden. Dit  nieuws veranderde daar niks aan, ik ging niet anders over hen of mezelf denken. Ik was vooral verbaasd  dat ze bang waren mij kwijt te raken.’

Die angst herkent Reijnders. ‘Mede uit loyaliteit naar mijn vader ben ik nog niet op zoek gegaan naar mijn  donor. Mijn vader zegt altijd dat er voor hem niks  verandert en gelukkig is dat zo, onze band is alleen  maar beter geworden.’ Wel heeft hij inmiddels con- tact met een tot dan toe onbekende halfzus. ‘Dat  voelt soms bijna als daten, je zoekt naar overeen- komsten en herkenning. Bij alles vraag je je af: zit dit in mijn DNA? Of je vindt iets bij de ander wat je een  beetje kwijt was geraakt. Mijn halfzus en ik hebben  allebei journalistiek gestudeerd; zij is een andere  kant opgegaan. Maar door ons contact is zij weer  meer met journalistiek bezig gegaan.’

Belangrijk besef

Noordanus is zelf nooit actief op zoek gegaan naar  haar biologische familie. De behoefte was er simpel- weg niet. Tot haar dochter op een dag bij de kapper  in een oude Story zat te bladeren en een oproep las  van een vrouw die op zoek was naar haar vader. In  het artikel stond de naam van haar moeder, precies  dezelfde naam als die van haar eigen moeder. ‘Ik heb contact opgenomen met die halfzus. Mijn  moeder bleek inmiddels overleden te zijn, maar  dankzij haar kwam ik in contact met de zussen van  mijn moeder. Zij ontvingen me met open armen en  vertelden alles wat ze wisten over mijn moeder. Dat  voelde als thuiskomen.’ Ook ontdekte ze onverwachte overeenkomsten met haar nieuwe familie. ‘Met  een nichtje deel ik bijvoorbeeld een enorme liefde  voor Engelse tuinen. Dat soort herkenning is heel  bijzonder.’ Haar nieuwe familie bestond uit gezel- lige, vrolijke mensen, net als de familie waar ze in  opgroeide. ‘Ik zie het als een toevoeging, maar het heeft mijn leven niet ingrijpend veranderd.’ Toch verliep niet ieder nieuw contact zo warm. ‘Met mijn halfzus klikte het uiteindelijk niet. Je kunt ook gewoon te veel van elkaar verschillen. En de oudste zoon van mijn moeder wilde helemaal geen contact.’

‘Ik zie het als een  toevoeging, maar het heeft mijn leven niet  ingrijpend veranderd’

Volgens Noordanus is dat een belangrijk besef voor  mensen die aan zo’n zoektocht beginnen. ‘De hereniging met biologische familie kan ook teleurstellend zijn.’ Een paar jaar geleden besloot Noordanus, met hulp  van haar kleinzoon, alsnog haar biologische vader te zoeken. Een DNA-test via MyHeritage leverde niets  op. Uiteindelijk kwam ze terecht bij Els Leijs uit  Bussum, beter bekend als ‘de familiedetective van  Nederland’. Na maanden van diepgravend onder- zoek vond Leijs een halfbroer. ‘Hij heeft me veel verteld over mijn vader. Ik hoorde dat hij door zijn oor- logsverleden in Nederlands-Indië geen gemakkelijk  mens was.’

Catharina Klazina de Leeuw, de biologische moeder van Marijke Noordanus. Privécollectie

Marijke Noordanus

Biologische informatie

Volgens Larmuseau moeten familiegeheimen niet  langer verborgen blijven. ‘Het moet verschrikkelijk  zijn te ontdekken dat iedereen om je heen het  geheim kende, behalve jijzelf.’ Hij pleit voor meer  openheid, ook wanneer een biologische verwant- schap toevallig aan het licht komt via medisch  onderzoek. ‘Instellingen beroepen zich vaak op pri- vacy, maar kinderen hebben ook rechten. Zij hebben het recht te weten van wie ze afstammen.’ Dit recht  is vastgelegd in artikel 7 van het internationale VN- Kinderrechtenverdrag. Ieder kind heeft vanaf de  geboorte het recht zijn of haar afstamming te ken- nen, wat betekent dat ze moeten kunnen achterha- len wie hun biologische ouders zijn. DNA speelt daarin een belangrijke rol, zegt Larmuseau. ‘Het  bevat de biologische informatie die je hebt meegekregen. Bovendien vragen artsen regelmatig naar  aandoeningen die in de familie voorkomen. Dan wil je wel weten of die familiegeschiedenis daadwerkelijk van jou is.’

Meer weten?

  • Fiom is het expertisecentrum voor verwantschapsvragen, donorconceptie en adoptie
  • Koekoekskind is een podcast van Cas Reijnders en Kim Bos over donorafstamming en familiegeheimen
  • Leijs & Partners is een officieel, door het Ministerie van Justitie en Veiligheid erkend recherchebureau,  en het eerste bureau van Nederland dat zich  specialiseert in genetische genealogie. Zie Familiezoeken.nl