Zegelringen, een Gooische ‘r’ en een Wassenaars golfabonnement, daar denk je toch al snel aan bij Ons soort mensen, het thema van het dossier in deze Gen. én van het Famillement dat op 13 juni in Assen plaatsvindt. Maar ‘ons soort mensen’ is natuurlijk van alle rangen, standen en culturen.

Journalist Mark Traa die op zijn Instagramaccount Liefde van Toen zo’n 40.000 huwelijksadvertenties verzamelde uit de periode tussen 1840 en 1940, kwam erachter dat mensen als het op trouwen aankwam hun eigen soort zochten. Honderd jaar geleden waren de criteria hiervoor, behalve fatsoen en netheid, vooral geld en godsdienst. Ook in kringen van biografen gelden mores die voor continuïteit van ‘het soort’ zorgen, merkte biograaf David de Poel. Zo doen zijn biografieën van levenden collega-biografen fronsen. ‘Onder academici-biografen heerst de consensus dat iemand minstens vijf jaar dood moet zijn’, schrijft De Poel. Schrijven over de levenden doe je niet.

Soms is het best lastig te weten wat jouw soort is. Als je familie bijvoorbeeld dwingende verwachtingen van je heeft of niet beschikbaar is. Dan is het kiezen van je eigen soort een optie. Zoals schrijver Stephan Sanders deed, die nieuwe familie ‘aanmaakte’ met zijn echtgenoot, een goede vriendin en haar zoon.

Het wordt unheimisch als je gedwongen wordt je aan de gebruiken van een ander soort mensen te houden. Mensen uit Nederlands-Indië die na de Tweede Wereldoorlog naar Nederland kwamen, werden geacht te assimileren zodat ze ons soort (Nederlandse) mensen werden. Ze moesten hun rijst vervangen door aardappelen. Nazaat en bestsellerschrijver Maddy Stolk beschrijft hoe Indische Nederlanders op straat ‘Hollandser dan kaas’ waren. Alleen achter de voordeur was ruimte voor hun eigen identiteit, gebruiken en cultuur.

Foto Marjolein ten Hove-Voster

De vader van Maddy Stolk (rechts), zijn broer (links)

Namens de redactie
Kirsten Munk